Blog Elwiry

Morduje się dla pieniędzy, z zazdrości czy nienawiści. Najczęściej jednak dochodzi do zbrodni dlatego, bo jakaś parka chce się pieprzyć. A czasami wszystkie powody występują naraz! Carla leżała w wannie, popijała z wysokiego kieliszka chłodnego szampana i grzebała sobie w cipce drugą dłonią, gdy do łazienki bez pukania wszedł jej szofer. Dobrze zbudowany Włoch usiadł na krawędzi wanny i bezceremonialnie wpakował jej łapę między nogi. – Jesteś wilgotna, bo siedzisz w wodzie, czy też dlatego, że właśnie zrobiłaś sobie dobrze? – zapytał Gino Susti. – Chyba nie muszę się męczyć sama, jeśli mogę mieć prawdziwego kutasa – odszczeknęła atrakcyjna brunetka i, prowokując szofera, wynurzyła się nieco z wanny, aż na powierzchni pojawiły się jej piersi. – Myślisz, że to najlepsza pora na numerek? Twój mąż dopiero od 12 godzin jest pod ziemią… – zastanowił się Gino, ale zaczął zdejmować spodnie. Pod obcisłymi bawełnianymi bokserkami zarys jego naprężonego chuja byt już bardzo dobrze widoczny. Carla rzekła: – Upłynęła kupa czasu, zanim zdołaliśmy załatwić tego starego pierdziela. Ale postaraliśmy się w końcu o morderstwo doskonale. Policja w życiu nie dojdzie, że to nie był wypadek. Chyba nam się udało. Pani konsulowa Bornheimer wyszła z wanny, ściągnęła mężczyźnie bokserki, a następnie usiadła na stojącym obok wanny krześle i rozłożyła szeroko nogi. Jej lekko owłosiona cipka błyszczała zachęcająco prorokująć pikantny sex. Gino zbliżył się do kobiety, przejechał dłonią po jej udach, a później dotarł do szparki. Dwoma kciukami delikatnie rozchylił wargi sromowe, odsłaniając różowe płatki. Później zaczął się bawić nabrzmiewającą łechtaczką. Włożył do dziurki język i jego koniuszkiem zataczał kręgi, liżąc na przemian ścianki waginy albo wsysając się w różowe ciałko. Włoch wyprostował się i zbliżył chuja do cipki kobiety. Carla przymknęła oczy, zarzuciła Włochowi nogi na ramiona, nadstawiła dziurkę i naprężyła ciało. Później jednym płynnym ruchem tyłka nadziała się na sterczącego kutasa, zamykając go aż po same jaja w swoim gorącym wnętrzu. Twardy członek natychmiast zaczął robotę. Jakby reszta ciała mężczyzny była tylko dodatkiem do jego chuja, wdzierał się w dziurkę i wysuwał z niej tak mocno, że odsłaniała się błyszcząca żołądź, by po chwili znów wniknąć z odgłosem cichego mlaśnięcia. I dokładnie w momencie, gdy wysunął się z niej ostatni raz i na piersi kobiety wystrzelił z niego strumyczek spermy, ktoś zadzwonił do drzwi. Po sexie Carla wstała z krzesła, szybko starta nasienie z kształtnych cycuszków. Chusteczką powycierała wilgotne krocze, a następnie narzuciła na nagie ciało szlafrok. Poszła otworzyć drzwi. – Ciekawe, kto tak późno przychodzi z kondolencjami? Zachowuj się poważnie, proszę – poleciła. Pani konsulowa Bornheimer zrobiła smutną minę załamanej wdowy i otworzyła drzwi. Naprzeciw niej stali dwaj policjanci z wydziału kryminalnego. Komisarz Paul Canetti i jego asystent Oliver Bantu. – Proszę nam wybaczyć, szanowna pani… – w głosie Canettiego słychać było współczucie. – Ale podejrzewamy, że śmierć pani męża nie była przypadkowa. To znaczy – nie wygląda to nieszczęśliwy wypadek. – Co dokładnie ma pan na myśli? – zapytała Carla Bornheimer. – Zabójstwo, szanowna pani. – Zabójstwo?! Nie rozumiem – głos kobiety załamał się, zaczęła szlochać. Gestem zaprosiła policjantów do środka. – Przychodzimy z powodu Gino Susti, pani szofera. Podobno miał napełnić zbiornik paliwa w jachcie? – Zgadza się. Ale co to zaniedbanie ma wspólnego z morderstwem? – Byłoby to wytłumaczenie, dlaczego jacht konsula z nim na pokładzie został wyrzucony na skały podczas sztormu. Wdowa Bornheimer odwróciła się od policjantów i podeszła do okna. – Co zyskałby Gino na śmierci mojego męża? Dlaczego miałby to zrobić? – Powód jest prosty: pieniądze. Dobrałby się do nich, jeśli ożeniłby się z kobietą, która odziedziczyła spadek po zmarłym mężu… – To podła insynuacja! – pani Bornheimer patrzyła na komisarza z oburzeniem. – Tego feralnego dnia doszło do sprzeczki pomiędzy pani mężem a szoferem. Pobili się nawet. Są świadkowie, którzy twierdzą, że pani mąż zarzucił Gino Susti, że bez jego wiedzy korzystał z motorówki. Czy ma pani coś do dodania? – Nieporozumienie! Konsulowa Bornheimer zaczęła się tłumaczyć za swojego kochanka: – Gino na moje polecenie montował na desce rozdzielczej w sterówce statuetkę bogini Fortuny. To miał być prezent dla mojego męża z okazji rocznicy ślubu, Canetti pokiwał głową. – Znalazłem statuetkę. Ktoś ją zamontował tuż obok kompasu. Uważam jednak, że jak na kręgi, w których się pani obraca, to ten prezent należy do wyjątkowo tanich… Pani Bornheimer poczerwieniała ze złości. – Statuetka jest ze szczerego złota! – Czy pani sama kupiła ten posążek? – zapytał drugi z policjantów. – Gino załatwił go dla mnie. Ale Gino nigdy by mnie nie oszukał… – Muszę panią rozczarować. Bogini jest tylko pozłacana. – A więc mnie wrobił… – uśmiechnęła się niepewnie konsulowa. Czerwień na jej twarzy ustąpiła bladości. – Ale to sprawa tylko miedzy nami. Policji nie powinno to obchodzić. – Tego bym nie powiedział – kontynuował komisarz. – Ten fakt jest przełomowy dla śledztwa. Gdyż teraz możemy udowodnić, kto w tak wyrafinowany sposób spowodował, że jacht pani męża rozbił się o skały, a tym samym założyć, że posłał konsula na pewną śmierć. Uśmiech zamarł na ustach pięknej wdowy. – Nie rozumiem pana toku rozumowania. Co pan ma na myśli? Canetti wpatrywał się badawczo w kobietę. – Skały były po prawej stronie burty, dlatego morderca położył statuetkę po lewej stronie kompasu. W ten sposób igła busoli została przyciągnięta przez ten kawał metalu, a motorówka zboczyła w nocy z kursu. Gdyby posążek był ze szczerego złota, nic takiego by się nie stało, gdyż złoto nie ma właściwości magnetycznych… Jest pani aresztowana za podżeganie do morderstwa!